26
Een aparte leeftijd eigenlijk. Je bent zo over de helft van tram 2, op weg naar tram 3. En ik moet zeggen dat ik die 3 als een mijlpaal aanzie. Altijd al gedaan. Bij die 3 moet ik dingen gedaan hebben. Dat zal een punt zijn waarop ik ga omkijken en een evaluatie ga maken. Dat wil dus zeggen dat er nu nog 4 jaar resteren om de dingen te doen die ik nog moet doen. 4 jaar. Dat heb ik al 6,5 keer gedaan. Veel is dat dus niet. Niet dat ik ga klagen, zeker niet. Maar het voelt wel alsof ik her en der tijd verloren heb. De eerste 20 heb ik niet genoeg gepresteerd, maar ik hoop wel dat ik in de laatste 6 jaar genoeg heb ingehaald zodat ik mijn ouders toch het gevoel van “trots” heb kunnen geven die ze verdienen.
Ik heb fantastische ouders, een schitterende zus, een droom van een vriendin, een gezellig appartement, een leuke job met leuke collega’s en de beste vrienden die je je maar kan bedenken. Het wordt misschien wel moeilijk om dat nog te verbeteren op die 4 jaar.
Aan iedereen: voel je blij vandaag. Doe het voor mij. En bedankt voor de afgelopen 26 jaar. Ik drink vanavond op jullie allemaal.
